اردیبهشت

آشنا با دلهر که دلتنگ وطن نیست بگو از ما نیستگر چه در زایچه اش ثبت شده: ایرانیست نابجا گفته ام ار "جای تو خالی" گفتمدلِ همراه تو در منطق ما "تنها" نیست بحث نورست اگر پای تو آمد به میانچون تو خورشید منی مساله ام سرما نیست سالها در جگر خونی دفتر گفتم:خوش به حال دل آنکس که دلش تنها نیست دل، مرا... دیده، مرا..جان ...همه قربانت بادسر، مرا... گوش، مرا.. امر نما! فرمانیست؟ عهد بستم همه ی عمر کنارت باشمتا تو هستیّ و جهانست و مرا هم جانیست چند خطّی که رسیده همه تقدیمت بادهر که پرسید: سراینده؟! بگو از ثانیست شش اردیبهشت 02/ کاشان / ۱۴۰۲/۰۲/۰۷ / 1:41 AM/میرمحمد مومنی ثانی اردیبهشت...

گل پری، چش عسلی خونت کجاس؟ توی باغ آلواس؟ اونجا که لونه ی یه کبوتره!!؟؟ گربه کوچه ازش بی خبره؟؟؟ گل پری کی موهاتو شونه کرده؟!...ناز شدن توو چشات ...کی سورمه ریخته؟!... اینقه حقه باز شدن گل پری بیا بریم خونه ما...نزدیکه جلوشم یه نقاشی کشیده بودم...شیکه گل پری حور و پری کلاه زری کلاغا تو دسته شون کبک ندارن نمی خوان آوای خوبی بذارن مزرعه به فکر فرداس، داهوله همه جا، گند کلاغاس، داهوله گل پری، گول نخوری چون توی باغاس داهوله پس دیگه رفیق ماهاس داهوله نه گلم، اردیبهشت...

غدیریه ای ب  نام: ذوالفقار ای شیر خدا، حال دلم را تو به یاد آرمانده به دلم چون اثر میخ به دیواربیچاره تر از عاشق تو هیچ کسی نیستیارش نشوی هیچ کسش نیست هوادارمن هیچ کسی نیستم الا پسر توهم خاک کف یک قدم میثم تمّاربرخیز و بکش تیغ حمایت که نیازستخوارم نکند خیره ترین خار، در انظارمن عشق تو را دارم از اینگونه که دارداندیشکده نام تو را؛ حیدر کرّاربرخیز و سِتان حقّ مرا از دهن گرگبا خشم و غضب بر سرشان عین طلبکاردارم به تو امّید که چون پاره ی نانیاز هم بدرد تیغ تو این عدّه ی خونخواربرخیز و بزن بر کمر ظالم ملحددیدی تو خودت؛ حقّ مرا خورده ستمکارمن با هنر و نخبگی و بی کسی خویشاو رانت و کلک، عدّه و فامیل چو ابزارفامیل خودش با دوسه مدرک همه خالیبنشسته سر پست مدیریّت بازارمولا! تو بده تیغ مرا تا بِسِتانمحقّم ز کف و سر ز تن دشمن غدّاریک چشمه نشان بشریّت بده حق کیست(ذرّات جهان یکسره: ) تنها فقط این بار ... تنها فقط این بار... تنها فقط این بار...ثانی- اندیشکده آزاد حیدر کرّار / ۱۴۰۲/۰۴/۱۶ / 1:4 PM/میرمحمد مومنی ثانی اردیبهشت...